Мудростите на патријархот Павле: Никогаш не било лесно да бидеш човек меѓу луѓето

Нема човек без грев, ниту без добро дело – говореше патријархот Павле.
Деновиве се навршија 13 години од смртта на патријархот Павле, кој почина на 96-годишна возраст.Голема беше тагата на српскиот народ во тие денови, но и голема беше среќата што за патријарх имаа таков „жив светец“. Ова е дел од мудроста која ја остави во аманет српскиот патријарх, господинот Павле:

Да се ​​чуваме од нелуѓе, но да бидеме уште повнимателни да не станеме нелуѓе.
Заштитете ги вашите непријатели и молете се за нив затоа што не знаат што прават.
Не е важно кој од каде доаѓа, туку во што прераснува.
Сè ќе помине, но душата, лицето и она што е добро останува засекогаш.
Љубовта е највисоката доблест. Сè што човек споделува со другите се намалува, освен љубовта. Колку повеќе давате, толку повеќе имате.

-Никогаш да не заборавиме дека злото е секогаш краткотрајно и само навидум успешно и брилијантно. Затоа ништо, особено не животот, не треба да се заснова на зло, лукавство, измама.
Не се браниме од туѓото зло, со злото во себе.
Кога ќе се роди човек, цел свет се радува, а само тој плаче. Но, треба да живее така што, кога ќе умре, целиот свет да плаче и само тој да се радува.

Си велам себеси и на другите: Може да бидам понижен од кој сака, но нема никој на овој свет што може да ме понижи, освен еден, а тоа сум јас. Кога човек го знае тоа, има стабилност. Да сум последниот Србин, би се согласил да исчезнам без да направам кривично дело. Би се согласил да исчезне не само големата туку и малата Србија и сите Срби со мене, а не би се согласил на нечовечност.

Нема човек без грев, ниту без добро дело.Мудроста без добрина се претвора во зло, а безопасноста без мудрост се претвора во глупост.
Бог нè направи луѓе и бара од нас тоа да бидеме. Нема такви времиња во кои не би можеле и не би биле должни да бидеме.

-Кога сите би се држеле до љубовта, оваа земја би била рај. Но, ако сите би се држеле до барем она што е малку помалку од љубовта – затоа што љубовта е врската на совршенството – ако барем би се држеле до принципот „што сакате за себе, правете им го на другите; она што не го сакате за себе, не правете го на другите“, тогаш земјата, ако не би станала сосема рај, би била блиску до рајот. Ние сме должни и во најтешката ситуација да се однесуваме како луѓе и не постои таков интерес, ниту национален, ниту индивидуален, што би можело да биде изговор да бидеме нечовечки. Ако бидеме потолерантни, тогаш ќе можеме да го разбереме гледиштето на другиот. Да не го усвоиме ако не е добро, туку да го разбереме за да не доведе до омраза и ова, кое не’ кине и разделува.

Верувам дека сите сме одговорни за трагедијата во Југославија. Ако луѓето што ја создадоа Југославија на мирен, хуман начин, со договор во 1918 година, беа во ваква ситуација на распаѓање на Југославија, мислам дека ќе ја растурија на мирен, хуман начин, со договор.
Кога сите ние како луѓе би имале јасен принцип дека „злото нема да донесе добро“, дека „крвта е човечка храна наопака“, работите би биле посреќни.
Никогаш не било лесно да се биде човек меѓу луѓето.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *